Slow down Suzy - What’s in a Name -
Het Verhaal achter de Passie
De naam 'Slow down Suzy' is diep geworteld in het persoonlijke verhaal van oprichter Peter. Na een decennia lange indrukwekkende carrière in de Belgische wijnwereld, topgastronomie en twintig jaar directeurschap bij het prestigieuze Champagnehuis Bollinger – waardoor hij kind aan huis was bij de grootste Belgische sterrenchefs en sommeliers (en daardoor zijn bijnaam ‘Peter Bollinger’) – kwam er door de coronapandemie een abrupt einde aan zijn hectische leven.
Toen alle restaurants gesloten waren, had hij eindelijk tijd om het dak van de schuur in de middelste tuin te herstellen om de honderd jaar oude eiken balken te vrijwaren van rot. Het noodlot sloeg toe: hij viel van het dak en brak beide voeten. Het verdict van de dokters was hard: hij zou nooit meer kunnen stappen….
Stilzitten en ‘Dat lukt niet’ staan niet in zijn woordenboek.
Na een mentaal en fysieke zeer moeilijke periode in de rolstoel, intensieve kinesitherapie, de enorme steun van een beste vriendin, een onwrikbare wilskracht en een grote portie humor, slaagde hij erin om voorzichtig weer de eerste stappen te zetten. Weliswaar nooit meer aan het tempo van vroeger, met pijn en vaak evenwichtsverlies, maar steeds met een positieve en dankbare toekomstvisie.
Daarom: -Slow down-
Deze naam weerspiegelt perfect ook de uitstraling van de zaak: een plek om te onthaasten, te ontsnappen aan de dagelijkse beslommeringen en het rustig aan te doen. De alliteratie van de 'S' van Suzy met de 'S' van Slow benadrukt het gastvrije, internationale vrouwelijke karakter van de wijnbar. Het is een serieus project met een missie.
Het Concept: Puur en Authentiek Beleven
Bij Slow down Suzy draait alles om beleving. De wijnbar bevindt zich letterlijk in de wijnwinkel, temidden van +2000 flessen –een vrij uniek concept- dat nog vier keer groter wordt in de naastgelegen panden, om te onthaasten.
Elke cm van de zaak is selfmade; er kwam geen binnenhuisarchitect of aannemer aan te pas. De tuinen, waar vroeger typische Vlaamse koterijen stonden, zijn omgetoverd tot een oase van rust onder de bomen, compleet met druivelaars en olijfbomen, waardoor je je even in een boerderijtje in de Provence of Toscane waant. De gevonden en gerestaureerde kelder, die bijna 100 jaar verborgen bleef van de vorige bewoners, was ooit de bierkelder van 1 van de meer dan 400 cafés, bordelen, casino's en hotels die Burcht vorige eeuw rijk was, dankzij 'Petroleum Zuid' aan de overkant, waarvan de havenarbeiders 's avonds met hun soldij via de overzet terug van aanmeerden. Enkel die huidige wijnkelder stond in rechtstreeks contact met de rivier door de inham voor de deur en bij eb kwam de brouwer met een bootje de leveringen doen. Voor de deur was voor 1929 immers nog geen echt plein of stenen kade, en de paardenkar wielen zakten weg in het slijk. De stijger met uitsparing kwam enkel hier tot tegen de gevel. Bij hoogtij kwam het water regelmatig tegen de huizen en stroomde alles onder. Kinderen speelden toen nog voor de deur op het Scheldestrand bij laag tij. Burcht had een bedrijvige haven en stoom- maar ook plezier bootjes meerden hier aan. Er waren hier toen zelfs 3 scheepswerven.
Later werd het pand een taxigarage en de inrichting is een eclectische mix van authenticiteit: schoolborden uit een verlaten kleuterschool met de wijn- en foodsuggesties, roestige wijnrekken uit een vochtige kasteelkelder, drankplateaus van pellicule containers uit een Franse cinema, stoelen uit een Zweeds meisjesinternaat -met ingekraste vuile woorden en kauwgom eronder geplakt-. Tafels en gerestaureerde eiken boekenkasten zaten nog vol shrapnel (scherpe metalen oorlogsmunitiefragmenten) uit een oud klooster, houten rekken uit een schoen magazijn. Andere unieke stukken zijn tafelonderstellen uit de vervlogen Waalse metalurgie, een Olypische skiff (voor 2 roeiers en stuurman van 9m80) uit 1941, een Italiaanse cinemaprojector van 1920 uit de Antwerpse Rex die Peter op z’n 18j voor 3Bfr/kg oud ijzer van het Antwerpse stort –toen nog aan de Cirque (paardenrennen), tussen Vlaamse Kaai en museumplein (Museum van Schone Kunsten) - redde, een oude Berkel van de jaren 60 waarop de charcuterie flinterdun gesneden wordt, een oude kauwgomballenbak van de Oostendse zeedijk van een kruidenierswinkel waaruit je de aperitiefnootjes draait,… Geschiedenis alom, waar heel het interieur en elk object een uniek verhaal vertelt. Ga gerust op onderzoek uit.
